BIA 2

X

BIA 2


	مولوی : شـــد ز غــمـت خــانه سودا دلم در طلــبت رفـــت بـــه هـر جـا دلم در طلـب زهــره رخ مــــاه رو مــی نـــگـرد جـــانــب بــالا دلـم فرش غمش گشتم و آخر ز بخت رفــت بـر ایــن ســقف مـصـفا دلـم آه کــه امـــروز دلـــم را چـه شـد دوش چه گفته است کسی با دلم از طلـــب گــوهـر گـویـای عشق مــوج زنــد مـــوج چــو دریـــا دلــم روز شــد و چـادر شـب مـی درد در پــی آن عیـــش و تــماشــا دلم از دل تــو در دل مـن نکته‌هاست آه چــه ره اســت از دل تــو تـا دلم گر نـکنـی بــر دل مـن رحـمتـی وای دلـــم وای دلـــم وا دلـــم ای تبـریز از هوس شـمس دین چــند رود ســـوی ثـــریـــا دلـــم \|+\| نوشته شده توسط H در سه شنبه یکم فروردین 1391 \|


	سعدی : بــاد آمــد و بــوی عنـبـــر آورد بــادام شــکوفه بر ســـر آورد شــاخ گـل از اضطــراب بلبـل بــا آن همــه خـار ســر درآورد تــا پـای مبـــارکش ببــوســم قــاصـد کــه پیــام دلـبـــر آورد ما نـامـه بدو سـپــرده بـودیـم او نـــافــه مشــک اذفـــر آورد هـرگـز نشنیــده‌ام کـه بــادی بتـوی گلـی از تو خوشتر آورد کــس مثـل تو خوبـروی فرزند نشنیـد کــه هیــچ مــادر آورد بیچاره کســی کـه در فراقـت روزی بـــه نمــــاز دیــــگر آورد سعدی دل روشنت صدف وار هر قطــره که خورد گوهر آورد شیــرینـی دختــران طبــعـت شــور از مـتـمیـــزان بــــرآورد شاید که کند به زنـده در گور در عهـد تو هر که دختــر آورد \|+\| نوشته شده توسط H در سه شنبه یکم فروردین 1391 \|


	صائب تبریزی: زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است زان سیب ذقن قسمت ما دست بریده است ما را ز شب وصل چه حاصل که تو از نــاز تا بــاز کنی بنـد قبـا صبح دمیده است چون خضر شود سبز به هر جا که نهد پای هر سوخته جانی که عقیق تو مکیده است ما در چه شماریم ؛ که خورشید جهــانتــاب گردن به تماشای تو از صبح کشیده است شــد عمــر و نشـد سیــر دل مــا ز تپیدن این قطره ی خون از سر تیغ که چکیده است عمــری اسـت خبـــر از دل و دلــدار نـــدارم بـا شیشــه پریـزاد مــن از دسـت پریده است صــائــب چه کنـی پــای طـلـب آبلـه فرســود هر کس به مقامی که رسیده است، رسیده است \|+\| نوشته شده توسط H در سه شنبه یکم فروردین 1391 \|


	1 اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است. « صائب تبریزی» ........................ 2 به نرمی،تندخویان را ذلیل خود توان کردن کند خاکستر آخر؛زیر دست خویش اخگر را. «طوفان مازندرانی» .......................... 3 تا دلی آتش نگیرد،حرف جانسوزی نگوید حال ما خواهی اگر،از گفته ی ما جستجو کن. « نظام وفا» ........................ 4 چون وا نمیکنی گرهی؛خود گره مباش ابرو گشاده باش،چو دستت گشاده نیست. «صائب تبریزی» ....................... 5 دست طلب چو پیش کسان میکنی دراز پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش. «صائب تبریزی» ........................ 6 دست از کرم به عذر تُنُک مایگی مشوی برگی بر آب ،کشتی صد مور میشود. «ناظم هروی» ........................ 7 دور دستان را به احسان یاد کردن همت است ورنه هر نخلی، به پای خود ثمر می افکند. «صائب تبریزی» ........................ 8 ریشه ی نخل کهنسال از جوان افزونترست بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را. «صائب تبریزی» ....................... 9 ز یاران کینه هرگز در دل یاران، نمیماند به روی آب جای قطره ی باران نمیماند. «طاهر قزوینی» ...................... 10 سخن خوبست ز اول ،خاطر کس را نرنجاند که بعد از گفتگو سودی ندارد،لب گزیدنها «قصاب کاشانی» ...................... 11 شاه را به بُوَد از طاعت صد ساله و زهد قدر یکساعت عمری که در آن داد کند. «حافظ» ...................... 12 شد از فشار گردون،مویم سپید و سر زد شیری که خورده بودم؛در روزگار طفلی. «صائب تبریزی» ...................... 13 طعنه ی خلق و جفای فلک و جور رقیب همه هیچند،اگر یار موافق باشد. «شوریده شیرازی» ....................... 14 کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی شوی ز کرده پشیمان، به هم توانی بست. «کلیم کاشانی» ....................... 15 مبین در سرفرازی،هیچ خردی را به چشم کم که جا در دیده ی خود میدهد،خورشید شبنم را. «صائب تبریزی» ........................ 16 معیار دوستان دغل،روز حاجتست قرضی برای تجربه از دوستان طلب. «صائب تبریزی» ....................... 17 نیست ظالم را پس از مظلوم چندان فرصتی شمع با پروانه در یکشب ز محفل میرود. «هاشمی همدانی» ...................... 18 هر محنتی که میکشم از تنگی قفس کفران نعمتیست که در باغ کرده ام. «حاجب شیرازی» ....................... 19 افتادگی نکوست،اما به جای خویش چوبی که نرم گشت،خورَد موریانه اش. «صائب تبریزی» ....................... 20 در گشادِ کار ما،هر کس سری در جَیب برد مشکل دیگر به کار مشکلم افزوده شد. «صائب تبریزی» \|+\| نوشته شده توسط H در سه شنبه یکم فروردین 1391 \|


	معلم به ناگه چو آمد ، کلاس ، چو شهری فروخفته خاموش شد سخن‌های ناگفته در مغزها ، به لب نارسیده فراموش شد معلم ز کار مداوم مدام ، غضبناک و فرسوده و خسته بود جوان بود ودر عنفوان شباب ، جوانی از او رخت بر بسته بود سکوت کلاس غم‌آلود را ، صدای درشت معلم شکست ز جا احمدک جست بند دلش ، بدین بی‌خبر بانگ ناگه گسست بیا احمدک درس دیروز را ، بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت ولی احمدک درس ناخوانده بود ، به جز آن‌چه دیروز آنجا شنفت عرق چون شتابان سرشک یتیم ، خطوط خجالت به رویش نگاشت لباس پر از وصله و ژنده‌اش ، به روی تن لاغرش لرزه داشت زبانش به لکنت بیفتاد و گفت ، بنی‌آدم اعضای یک‌دیگرند وجودش به یکباره فریاد کرد ، که در آفرینش ز یک گوهرند در اقلیم ما رنج بر مردمان ، زبان دلش گفت بی‌اختیار چو عضوی به درد آورد روزگار ، دگر عضوها را نماند قرار تو کز ........ تو کز........... وای یادش نبود جهان پیش چشمش سیه پوش شد نگاهی به سنگینی از روی شرم ، به پایین بیفکند و خاموش شد ز اعماق مغزش به جز درد و رنج ، نمی‌کرد پیدا کلام دگر در آن عمر کوتاه او خاطرش ، نمی‌داد جز آن پیام دگر ز چشم معلم شراری جهید ، نماینده‌ی آتش خشم او درونی پر از نفرت و کینه داشت ، غضب می‌درخشید در چشم او چرا احمد کودن بی‌شعور (معلم بگفتا به لحن گران) نخواندی چنین درس آسان ، بگو مگر چیست فرق تو با دیگران عرق از جبین احمدک پاک کرد ، خدایا چه می گوید آموزگار نمی‌بیند آیا که در این میان ، بود فرق مابین دار و ندار چه گوید؟ بگوید حقایق بلند؟ به شهری که از چشم خود بیم داشت بگوید که فرق است مابین او ، و آن کس که بی‌حد زر و سیم داشت به آهستگی احمد بی نوا ، چنین زیر لب گفت با قلب چاک که آن‌ها به دامان مادر خوش‌اند ، و من بی‌وجودش نهم سر به خاک به آن‌ها جز از روی مهر و خوشی ، نگفته کسی تاکنون یک سخن ندارند کاری به جز خورد و خواب ، به مال پدر تکیه دارند و من من از روی اجبار و از ترس مرگ ، کشیدم از این درس بگذشته دست کنم با پدر پینه‌ دوزی و کار ، ببین دست پرپینه‌ام شاهدست سخن‌های او را معلم برید ، ولی او سخن‌های بسیار داشت دلی از ستم‌کاری ظالمان ، نژند و ستم‌دیده و زار داشت معلم بکوبید پا بر زمین ( که این پیک قلب پر از کینه است) به من چه که مادر ز کف داده‌ای ، به من چه که دستت پر از پینه است رود یک نفر پیش ناظم که او ، به همراه خود یک فلک آورد نماید پر از پینه پاهای او ، ز چوبی که بهر کتک آورد دل احمد آزرده و ریش گشت ، چو او این سخن از معلم شنفت ز چشمان او برق سویی جهید ، به یاد آمدش شعر سعدی و گفت ببین یادم آمد کمی صبر کن ، تأمل خدا را ، تأمل دمی تو کز محنت دیگران بی‌غمی ، نشاید که نامت نهند آدمی \|+\| نوشته شده توسط H در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 \|


	این شعریِ که پروین اعتصامی برای سنگ مزارش گفت . . . ((روحش شاد . . .)) اینکه خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است گر چه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است صاحب آنهمه گفتار امروز سائل فاتحه و یاسین است دوستان به که ز وی یاد کنند دل بی دوست دلی غمگین است خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است هر که باشی و زهر جا برسی آخرین منزل هستی این است آدمی هر چه توانگر باشد چو بدین نقطه رسد مسکین است اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است خرم آن کس که در این محنت‌گاه خاطری را سبب تسکین است \|+\| نوشته شده توسط H در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 \|


	یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا نور تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی سینه مشروح تویی پر دُر اسرار مرا نور تویی سور تویی دولت منصور تویی مرغ کُه طور تویی خسته به منقار مرا قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی فتنه تویی زهر تویی بیش میازار مرا مجره خورشید تویی خانه ناهید تویی روضه امید تویی بار بده یار مرا گفتمش ای جان جهان مفلس و بی یار شدم گفت منم مایه تو نیک نگه دار مرا روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی آب تویی کوزه تویی آب ده ای یار مرا دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا خواند مرا خواند مرا گفت بیا گفت بیا می روم ای وای به من گر ندهد بار مرا حور تویی نور تویی جنّت معمور تویی حجت مسرور تویی سرور و سالار مرا این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا از مولانا. \|+\| نوشته شده توسط H در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 \|


	گفت دانایی که: گرگی خیره سر، هست پنهان در نهاد هر بشر! لاجرم جاری است پیکاری سترگ روز و شب، مابین این انسان و گرگ زور بازو چاره ی این گرگ نیست صاحب اندیشه داند چاره چیست ای بسا انسان رنجور پریش سخت پیچیده گلوی گرگ خویش وی بسا زور آفرین مرد دلیر هست در چنگال گرگ خود اسیر هر که گرگش را در اندازد به خاک رفته رفته می شود انسان پاک وآن که با گرگش مدارا می کند خلق و خوی گرگ پیدا می کند در جوانی جان گرگت را بگیر! وای اگر این گرگ گردد با تو پیر روز پیری، گر که باشی هم چو شیر ناتوانی در مصاف گرگ پیر مردمان گر یکدگر را می درند گرگ هاشان رهنما و رهبرند اینکه انسان هست این سان دردمند گرگ ها فرمانروایی می کنند وآن ستمکاران که با هم محرم اند گرگ هاشان آشنایان هم اند گرگ ها همراه و انسان ها غریب با که باید گفت این حال عجیب؟... \|+\| نوشته شده توسط H در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 \|


	از حافظ . . . گل در بر و می در کف و معشوق بکامست سلطان جهانم به چنین روز غلامست گو شمع میارید درین جمع که امشب در مجلس ما ماه رخ دوست تمامست در مذهب ما باده حلالست ولیکن بی روی تو ای سرو گل اندام حرامست گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگست چشمم همه بر لعل لب و گردش جامست در مجلس ما عطر میامیز که ما را هر لحظه ز گیسوی تو خوشبوی مشامست از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر زآنرو که مرا از لب شیرین تو کامست تا گنج غمت در دل ویرانه مقیمست همواره مرا کوی خرابات مقامست از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگست وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نامست میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز وانکس که چو ما نیست درین شهر کدامست با محتسبم عیب مگویید که او نیز پیوسته چو ما در طلب عیش مدامست حافظ منشین بی می و معشوق زمانی کایام گل و یاسمن و عید صیامست \|+\| نوشته شده توسط H در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390 \|


	در طوفان زندگی باخدا بودن بهتر از ناخدا بودن است . . . \|+\| نوشته شده توسط H در پنجشنبه بیست و پنجم اسفند 1390 \|